Bugün bir kez daha yazmaya başlamaya karar verdim.

Nedense hayatımın yarısında yazmayı ne kadar sevdiğimi söyleyip, bir o kadar yazmak ve yazmaya devam etmek için kendimi motive etmeye çalıştım. Yapamadım. Çünkü yazdıklarımı tekrar okumak, okutmak, ya da onların değerli olup olmadığını yargılamaya zaman bulamayaca... Amaaaan neyse...

Ben evleniyorum. Evet ben. Arkadaşlarım şaşırdıkça ben de şaşırıyorum. Cidden bak. Neden şaşırıyorsunuz abi? Yani, tamam biraz deli olabilirim, az sosyal olduğum halde sosyal olabilirim. Ne bileyim ortak anılarımız olabilir. Ama aşk bu. Oldu mu oluyor işte.

Yazmadığım günlerde genelde ne mi yapıyorum? Atomu parçalıyorum. Dizi izlemeye, hatta kitap okumaya bile vaktim yok. O derece. Gerçekten ot gibi yaşıyorum galiba. Beynimi sadece çalışırken ya da konuşmak zorundayken kullanıyorum.

Oyun bile oynamıyorum artık. Oyun motivasyonum vardı benim. Yenilikleri takip ederdim, oyunlar alırdım. Sims koleksiyonum var benim ya... Ama yok. O motivasyon uçtu gitti. Bu durumdan mutsuz değilim, ama evrildiği halden dolayı mutsuzum. Çünkü yerine bir şey koymadım. Ot gibi hissediyorum. Belki cidden de öyleyim.

Donanımlı ve bir o kadar tecrübeliyim. Ancak kendime bir şey katmaktan hem inanılmaz zevk alıyorum, hem de deli gibi uzak durmak istiyorum. Sanırım ne istediğimi de bilmiyorum. Çünkü istediğim şey biraz sakin olmak, biraz da dinlenmek.

Çok seviyorum. Ama hayatın getirdiklerinin her ikimizi de inanılmaz yıprattığını fark ediyorum.

Şimdilik bu kadar merkez.

Hoş kalın.